ความเงียบไม่ใช่ความอ่อนแอ: วิธีเปลี่ยนการปิดกั้นตัวเองให้กลายเป็นการเยียวยาใจ
“เมื่อความเงียบคือเสียงร้องไห้ที่ไร้คำพูด” ทำไมบางคนถึงเลือกเงียบเมื่อเจ็บปวด
เวลาที่เพื่อนๆรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ หรือถูกทำร้ายความรู้สึกอย่างรุนแรงปกติทำยังไงกันครับ รับมือกับมันอย่างไร
หลายคนแทนที่จะโต้เถียงหรือระบายออกมา แต่กลับเลือกที่จะ “เงียบ” และขังตัวเองไว้ในโลกส่วนตัว ซึ่งนั่นอาจจะเป็นวิธีที่มองว่าดี ในหลายๆกรณีก็ได้ใช่ไหมครับ
หลายคนอาจมองว่าความเงียบคือความอ่อนแอ หรือการหนีปัญหา แต่ในทางจิตวิทยา ความเงียบคือ "กลไกการเอาตัวรอด"อย่างนึงก็ว่าได้ครับ
แต่มันอาจจะฟังดูซับซ้อนกว่าที่คิดนิดนึง หากเพื่อนๆเป็นคนหนึ่งที่มักจะเงียบเมื่อเจ็บปวด วันนี้ผมจะเล่าเรื่องสำคัญให้ฟังว่ามันส่งผลยังไงกันแน่กับชีวิตของเรา ดีหรือไม่ดี
และนี่คือ 3 กุญแจสำคัญที่จะช่วยให้คุณก้าวข้ามกำแพงความเงียบนี้ไปสู่การเติบโตที่แท้จริง
วิธีเปลี่ยนความเงียบให้กลายเป็นการเยียวยา
ข้อที่1 ยอมรับว่าความเงียบคือกลไกป้องกันตัว
จงยอมรับเถอะว่า "ความเงียบ" คือเกราะป้องกันตัวของเรา ไม่ใช่ความผิดแต่อย่างใด ก่อนอื่นเลยเราต้องเข้าใจที่มาของพฤติกรรมนี้เสียก่อน
นักจิตวิทยาหลายคนมองว่า “ความเงียบ” เป็นกลไกป้องกันตัวทางอารมณ์ที่มักเกิดจากประสบการณ์ในอดีตที่บอกเราว่า พูดไปก็ไม่มีใครฟังหรอกดังนั้นเงียบไว้ดีกว่า หรืออาจจะเกิดจาก การแสดงความรู้สึกอาจถูกมองว่าเป็นความวุ่นวายก็ได้
ดังนั้นเรามาเปลี่ยนมุมมองกันใหม่ดีกว่าครับ อย่าตำหนิตัวเองที่เงียบ ให้ขอบคุณหัวใจที่พยายามปกป้องเราจากความเจ็บปวดที่รับไม่ไหวในขณะนั้น เพราะมันคือกลไกป้องกันตัวเองยังไงล่ะ
อย่างไรก็ไม่ได้แปลว่าเงียบตลอดเป็นเรื่องที่ดีหรอกนะครับ ไว้ผมจะอธิบายในหัวข้อถัดไป แต่ลองจินตนาการง่ายๆในโลกของการต่อสู้คนที่เอาแต่ป้องกันตัวอย่างเดียวไม่มีทางชนะได้หรอกจริงไหม
ดังนั้นให้มองว่าความเงียบนั้นเป็นเพียง "ที่พักชั่วคราว" ไม่ใช่ "บ้านถาวร"ครับ จงใช้มันเพื่อเป็นป้องกันตัวไม่ให้บาดเจ็บ แต่ก็อย่ายึดติดว่าฉันจะต้องป้องกันตัวอยู่ตลอดเวลา
ข้อที่2 สังเกตสภาวะอารมณ์ของตัวเอง
ฝึกสังเกตสภาวะความรู้สึกของตัวเองให้ดีๆ เมื่อเราเจ็บจนพูดไม่ออก นั่นคือสัญญาณที่บอกชัดแล้วครับว่าระบบประสาทของเรากำลังจะพังเพราะไม่ไหวแล้ว
การฝืนพูดในตอนนั้นอาจนำไปสู่การระเบิดอารมณ์ที่เลวร้ายกว่าเดิม
หลักฐานก็คือ สังเกตไหมครับว่าคนส่วนใหญ่ที่ระเบิดอารมณ์มันจะพูดว่าทนไม่ไหวแล้ว แล้วจึงค่อยๆพรั่งพรูคำพูดมากมายออกมา คำพูดเหล่านั้นมันเกิดจากอารมณ์แล้วครับ ถึงแม้จะฟังดูเหมือนมีเหตุผลแต่นั่นคืออารมณ์ล้วนๆ เมื่อร่างกายมันทนไม่ไหวแล้ว การพูดถึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย
ดังนั้นเมื่อรู้สึกว่าเริ่มจะชัตดาวน์แล้ว ให้บอกคนรอบข้างไปเลยครับว่า ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมพูด ขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก แล้วจะกลับมาคุยกันนะ
ให้พูดอะไรทำนองนี้ให้เขาฟังไปเลย ไม่ต้องอายด้วยครับเพราะว่า นี่คือการบริหารความสัมพันธ์แบบเป็นผู้ใหญ่มันดูมีวุฒิภาวะมากกว่าการพยายามพูดในตอนที่ไม่พร้อมอย่างมากเลย
3. เปลี่ยนความเงียบให้เป็นการทบทวนตัวเอง
จงเปลี่ยนความเงียบที่ "ทำร้าย" เป็นความเงียบที่ "เยียวยา" ความเงียบจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อเราใช้มันเพื่อสำรวจใจตัวเองครับ ไม่ใช่เพื่อสะสมความแค้นหรือความโดดเดี่ยวไว้คนเดียว
ความเงียบมันมี 2 แบบ แล้วแบบที่ดีกว่าคือการนำเวลาที่เงียบมาใช้คิดทบทวนเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ไม่ใช่หมักหมมพลังงานด้านลบให้เพิ่มพูนมากขึ้น
เมื่อไรควรเริ่มสื่อสารความรู้สึกออกมา
ดังนั้นในช่วงที่เงียบ ให้ลองถามตัวเองแบบนี้ดูสิครับ
คำไหนที่ฉันอยากพูดแต่ไม่กล้า?
ความกลัวที่แท้จริงของฉันคืออะไร? (กลัวถูกทิ้ง, กลัวดูไม่ดี หรือกลัวความขัดแย้ง?)
ซึ่งคำถามนี้เป็นคำถามที่ต้องใช้เวลา แล้วมันจะทำให้เราเข้าใจตัวเองได้ดีที่สุด ความกลัวที่แท้จริงคืออะไรกันแน่ ถ้าเราเข้าใจมันอย่างถ่องแท้เชื่อเถอะครับ การตัดสินใจเลือกหลังจากนั้นจะเป็นเรื่องที่ง่ายดายไปเลย
หากการพูดมันยากเกินไป ลองเริ่มจากการเขียนลงสมุดดูก็ได้นะครับ การเขียนเนี่ยมันช่วยให้เราจัดระเบียบความคิดที่ยุ่งเหยิงให้กลายเป็นตัวอักษรที่ชัดเจนได้
มีคำกล่าวที่ว่า เวลาเราคิดมันจะฟุ้งๆ ปัญหาเหมือนมีนับร้อยนับพัน แต่พอเขียนออกมา อ้าวให้ตายเถอะ ปัญหาจริงๆมีแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้นเอง
จงก้าวออกมาเมื่อพร้อมที่จะพูด
ถ้าดูเผินๆแล้วอาจจะฟังดูเหมือนว่าความเงียบคือพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเราครับ แต่กำแพงที่ใช้กันคนอื่นไม่ให้เข้ามาทำร้ายเรา มันก็เป็นกำแพงอันเดียวกันกับกำแพงที่กั้นคนที่จะเข้ามาให้ความรักกับเราออกไปเช่นกัน
เหมือนที่เขาบอกว่าถ้าเราล็อคประตูไว้โจร 1 คนไม่อาจเข้าบ้านเราได้ แต่มิตรสหายร้อยคนก็เข้าบ้านเราไม่ได้เช่นกัน
ดังนั้นจงอย่าหลบอยู่หลังความเงียบตลอดไป แต่ก็ไม่ได้ต้องรีบร้อนอะไรค่อยๆเป็นค่อยๆไป จะดีกว่า
การพัฒนาตัวเองไม่ได้หมายความว่าเพื่อนๆต้องเปลี่ยนเป็นคนพูดเก่งทันที
แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะ “สื่อสารความเจ็บปวดอย่างปลอดภัย” เมื่อเพื่อนๆเริ่มส่งเสียงออกไปทีละน้อย เพื่อนๆก็จะพบว่า โลกใบนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
และวันหนึ่งหัวใจของเพื่อนๆจะแข็งแรงขึ้น จากการเปิดเผยความเปราะบางอย่างจริงใจ ไม่ว่าจะพูดกับใครก็ตาม
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น