HAMHAMBOOK

  นิยามใหม่ของความสุข: เมื่อหัวใจคนเมืองไม่ได้เต้นตามจังหวะของรถติด ในวันที่เสียงนาฬิกาปลุกแผดก้องตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง วันที่การจราจรบนถนนสาทรหรือสุขุมวิทกลายเป็นภาพจำเจจนเกือบเป็นส่วนหนึ่งของดีเอ็นเอ หลายคนมักตั้งคำถามว่า "คนกรุงเทพฯ มีความสุขจริงๆ หรือ?" หรือเราเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ชื่อว่าเมืองหลวงที่คอยแต่จะหมุนไปตามแรงเหวี่ยงของเศรษฐกิจและการแข่งขัน? แต่ถ้าเราลองหยุดหายใจให้ลึกขึ้นอีกนิด แล้วมองลอดผ่านกลุ่มควันและตึกสูงที่เรียงราย เราจะพบว่า "ความสุขของคนเมืองกรุง" นั้นมีอยู่จริง แต่มันไม่ใช่ความสุขแบบอุดมคติที่ต้องนั่งนิ่งๆ อยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีเสมอไป แต่มันคือความสุขที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกของความเร่งรีบ เป็นความสุขที่ต้อง "หาให้เจอ" และ "ปรุงแต่ง" ขึ้นมาเอง ความสุขในความสะดวกสบาย: โลกที่หมุนรอบตัวเรา 24 ชั่วโมง หากจะพูดถึงข้อดีที่สุดของการเป็นคนเมืองกรุง คงหนีไม่พ้นเรื่องของ "โอกาส" และ "ความสะดวกสบาย" ที่หาจากที่ไหนไม่ได้ ความสุขของคนเมืองบางครั้งอาจมาในรูปแบบของร้านกาแฟเปิดใหม่ที่ปากซอยซึ่งมีเมล...

เสียงกระซิบจากอนาคต และเสียงตะโกนของปัจจุบัน: นิทานแห่งการเดินทางของชีวิต ในนครแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า "นครกาลเวลา" ผู้อยู่อาศัยทุกคนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แต่ละคนจะมี "ผู้พิทักษ์" สองตนคอยติดตามอยู่ข้างกายเสมอตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลกจนถึงวันที่จากไป ชายหนุ่มที่ชื่อว่า "อรุณ" ก็เช่นกัน เขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในวัยสร้างตัวที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ในใจของเขามีผู้พิทักษ์สองตนที่บุคลิกต่างกันสุดขั้ว ตนแรกมีรูปร่างโปร่งแสง สวมชุดสีขาวสะอาดตา แววตามองไกลไปถึงเส้นขอบฟ้าเสมอ อรุณเรียกเขาว่า "ผู้หยั่งรู้ระยะยาว" ตนที่สองมีรูปร่างกำยำ สวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาด มักถือขนมหวานหรือของเล่นชิ้นใหม่ล่าสุดในมือเสมอ อรุณเรียกเขาว่า "เจ้านักรักปัจจุบัน" บทที่ 1: เช้าที่แสนวุ่นวายกับการต่อสู้ที่มองไม่เห็น นาฬิกาปลุกดังขึ้นตอน 6 โมงเช้า อรุณบิดตัวด้วยความเมื่อยล้า "ลุกขึ้นเถอะอรุณ" ผู้หยั่งรู้ระยะยาว กระซิบแผ่วเบา "ถ้าเจ้าลุกตอนนี้ เจ้าจะมีเวลาโยคะเพียง 10 นาที เลือดลมจะหมุนเวียนดี และในอีก 10 ปีข้างหน้า หลังของเจ้าจะไม่ปวดเรื้อรังเหมือนคนวัยเดียวกัน"...

เรื่องสั้น: ในวันที่ "ตัวเลข" เสียงดังกว่า "หัวใจ" ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านกาแฟตอนค่ำ ชัย นั่งจ้องถ้วยลาเต้ที่เย็นชืดมานานกว่าครึ่งชั่วโมง แสงไฟจากหน้าจอมือถือที่เปิดแอปฯ ธนาคารค้างไว้ สะท้อนอยู่ในดวงตาที่ล้าเต็มที

  ฝันหวานที่กลายเป็นฝันค้าง สมัยเรียนจบใหม่ๆ ความฝันสูงสุดของผมคือการได้ทำงานในบริษัทเท่ๆ และมีคอนโดหรือหอพักที่เดินไปทำงานได้ภายใน 5 นาที ผมเคยนั่งคำนวณในใจแบบยิ้มกริ่มว่า "ถ้าเราไม่ต้องเสียเวลาบนถนนวันละ 3 ชั่วโมง เราจะมีเวลาไปยิม มีเวลาทำอาหารคลีน หรือนอนตื่นสายได้จนวินาทีสุดท้าย" เอาเข้าจริงแล้ว... ภาพฝันนั้นมันอยู่กับผมได้ไม่ถึง 3 เดือนครับ! หลังจากย้ายมาอยู่ใกล้ที่ทำงานแบบชนิดที่ว่า "มองลงมาจากหน้าต่างหอพักก็เห็นโต๊ะทำงานตัวเอง" ผมกลับพบความจริงที่เจ็บปวดว่า ความใกล้ไม่ได้แปลว่าความสุขเสมอไป บทความนี้ผมจะขอสวมหมวกของนักเขียน ที่เคยผ่านสมรภูมิ "บ้านใกล้" มาเล่าให้ฟังแบบเจาะลึกว่า ทำไมการอยู่ใกล้ที่ทำงานถึงอาจจะเป็นกับดักที่ทำให้ชีวิตพังได้มากกว่าที่คิด ลองนึกภาพตามนะครับ...

  เจาะลึกความลับทำไมตาแมวเรืองแสงในที่มืด? คุณเคยสะดุ้งตอนเดินไปเข้าห้องน้ำกลางดึกไหม? กลางดึกที่ไฟในบ้านปิดสนิท คุณกำลังเดินสะลึมสะลือไปเข้าห้องน้ำ ทันใดนั้นเอง! มีดวงไฟกลมๆ สองดวงสีเขียววาบโผล่ออกมาจากมุมมืด แวบแรกหลายคนอาจจะขนลุกซู่คิดว่าเจอดีเข้าให้แล้ว แต่พอเพ่งดูดีๆ อ้าว! เจ้า "เหมียว" ตัวแสบนั่นเองที่นั่งจ้องเราอยู่ ปรากฏการณ์ "ตาเรืองแสง" นี้ไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติ แต่มันคือวิศวกรรมทางชีวภาพที่ล้ำสมัยที่สุดอย่างหนึ่งของธรรมชาติเลยทีเดียว วันนี้ผมจะพาคุณไป "เจาะลึก" แบบทุกซอกทุกมุมว่า ทำไมตาแมวถึงทำแบบนั้นได้ และทำไมพวกมันถึงมองเห็นเราในที่มืดได้ชัดแจ๋ว ในขณะที่เราเดินชนขอบโต๊ะจนนิ้วก้อยเท้าแทบแตก!

โตขึ้นแล้ว คุณเลิกแคร์เรื่องอะไรไปบ้าง? เคยไหมครับ? ตอนอายุยี่สิบต้นๆ เราใช้เวลาเกือบชั่วโมงหน้ากระจกเพื่อเช็กว่าผมทุกเส้นเป๊ะหรือยัง หรือกังวลแทบตายว่าเพื่อนร่วมงานจะคิดยังไงกับประโยคที่เราพูดออกไปในที่ประชุม แต่พอเวลาผ่านไปจนเข้าสู่วัยที่ตัวเลขนำหน้าด้วยเลข 3 หรือเลข 4... ความรู้สึกเหล่านั้นมันกลับค่อยๆ จางไปเองเหมือนสีผ้าที่ซักบ่อยๆ ในฐานะคนที่คลุกคลีกับการสังเกตพฤติกรรมมนุษย์และผ่าน "พายุ" ของการพยายามเป็นทุกอย่างให้ทุกคนมาพอสมควร ผมค้นพบความจริงที่น่าสนใจอย่างหนึ่งว่า "วุฒิภาวะไม่ได้วัดกันที่สิ่งที่คุณรับเข้ามา แต่วัดกันที่สิ่งที่คุณกล้าปล่อยทิ้งไป" วันนี้ผมจะพาคุณไปสำรวจ 7 เรื่องหลักที่คนส่วนใหญ่มักจะ "เลิกแคร์" เมื่อโตขึ้น ซึ่งไม่ใช่การเลิกแคร์แบบไม่รับผิดชอบนะครับ แต่เป็นการเลิกแคร์เพื่อรักษา "พลังงานชีวิต" ของเราเอาไว้ใช้กับสิ่งที่สำคัญจริงๆ

เมื่อวันหนึ่ง เราต้องบอกพ่อแม่ให้วางจอ: เทคโนโลยีไม่ได้แก่ไปกับเรา แต่เราต้องแก่ไปกับมันให้เป็น ครั้งหนึ่งในอดีต เสียงที่เด็กยุค 90 คุ้นเคยที่สุดในช่วงเย็นคือ “เลิกเล่นเกมได้แล้ว กับข้าวจะเย็นหมด!” มันเป็นเสียงของแม่ที่ยืนอยู่หน้าห้อง ขณะที่เรายังก้มหน้ากดจอยหรือจ้องจอโทรทัศน์อย่างไม่รู้สึกตัว เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ จนวันหนึ่ง บทสนทนานั้นกลับสลับบทบาท...

  คนแก่ควรไปเกษียณใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด เมื่อ "บ้านปลายนา" กลายเป็นภาพฝันของคนกรุง ทุกครั้งที่ผมได้นั่งคุยกับพี่ๆ เพื่อนๆ ที่ใกล้เกษียณ ประโยคยอดฮิตที่มักจะได้ยินเสมอคือ "เกษียณแล้วพี่จะไปซื้อที่ปลูกผักอยู่ต่างจังหวัด อยากไปสูดอากาศบริสุทธิ์ เบื่อรถติด เบื่อความวุ่นวาย" ฟังดูเป็นภาพที่สวยงามเหมือนในนิยายเลยนะครับ ลองนึกภาพตามนะครับ... ตื่นเช้ามาจิบกาแฟ ดูหมอกจางๆ หน้าบ้าน มีผักสวนครัวหลังบ้านให้เก็บกิน ไม่ต้องรีบไปไหน

  ในยุคสมัยที่เข็มนาฬิกาดูเหมือนจะเดินเร็วขึ้นทุกวัน โลกบีบให้เราต้องรีบกิน รีบเรียน รีบสำเร็จ และรีบตัดสินใจ เราถูกปลูกฝังว่า "ใครเร็วคนนั้นชนะ" จนเรากลัวการตกขบวน กลัวการล้าหลัง แต่หากเราลองหยุดหายใจลึก ๆ แล้วย้อนกลับไปมองความผิดพลาดที่ผ่านมาในชีวิต เราจะพบความจริงที่น่าตกใจว่า ส่วนใหญ่เราไม่ได้แพ้เพราะเราไม่เก่ง แต่เราแพ้เพราะเรา "รีบ" เกินไป

  เลิกเสียเวลาชีวิต: ศิลปะการจัดลำดับความสำคัญและการสร้าง "ตัวตน" ที่ดีกว่าเดิม ในยุคที่เต็มไปด้วยสิ่งเร้าและความคาดหวังจากสังคม ผมเชื่อว่าหลายคนคงตกอยู่ในกับดักของการ "อยากทำทุกอย่างเป็นแน่แท้" ถามว่าทำไมคิดงั้น เพราะผมก็เป็นครับ อยากทำนู้นนี้นั้น แถมครึ่งหนึ่งก็ตามกระแส จนสุดท้ายการที่อยากทำมากไปกลายเป็นว่า ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย หรือทำสำเร็จแต่กลับไม่มีความสุข  ซึ่งการจะเปลี่ยนชีวิตให้มีประสิทธิภาพ และมีความหมายอย่างแท้จริง จริงๆแล้วผมว่ามันเริ่มต้นได้จากการหยุดเสียเวลากับสิ่งที่ไม่จำเป็น และหันกลับมาโฟกัสที่จุดสำคัญเพียงไม่กี่จุด

หลังเลิกกัน สิ่งที่หายไปไม่ใช่แค่คนคนหนึ่ง แต่คือกิจวัตรบางอย่างในชีวิต รักครั้งเก่าอาจเป็นรักแรก รักที่จริงจังที่สุด หรือรักที่คุณวาดฝันไว้ไกลกว่าใครๆ แต่สุดท้ายเมื่อมันจบลง สิ่งที่ยังตกค้างอยู่เสมอคือ "ความทรงจำ" หลายคนเข้าใจผิดว่าการลืม คือการทำให้ตัวเองไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่คิดถึง ไม่เสียใจ ซึ่งในความเป็นจริงมันแทบเป็นไปไม่ได้ เพราะความรักไม่ใช่สิ่งที่ลบทิ้งได้ทันที แต่มันคือประสบการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริง เป้าหมายของการลืม จึงไม่ใช่การลบเขาออกจากสมอง แต่คือการทำให้ความทรงจำนั้น "ไม่ทำให้เราเจ็บ" อีกต่อไป

ตอนเด็ก ๆ ผมเคยคิดว่า “คนฉลาด” คือคนที่สอบได้ที่หนึ่งของห้องแต่พอโตขึ้น ผมเริ่มสังเกตว่าคนที่ใช้ชีวิตได้ดีจริง ๆ ไม่ได้จำเป็นต้องเรียนเก่งที่สุดเสมอไป หลายคนอาจไม่ได้มีเกรดที่โดดเด่น แต่กลับจัดการชีวิตและปัญหาได้ดีกว่าคนที่เคยสอบได้เต็มเสียอีก คนที่ฉลาดจริง ๆ มักไม่ได้โชว์ความรู้ตลอดเวลา แต่จะเห็นได้จากวิธีคิดและวิธีใช้ชีวิตของเขาที่ส่งผลให้ชีวิตพัฒนาขึ้นอย่างยั่งยืน   8 ลักษณะเฉพาะที่บ่งบอกว่าคุณคือคนฉลาดที่มีคุณภาพชีวิตดีเยี่ยม และทำไมทักษะเหล่านี้ถึงสำคัญกว่าแค่การ “เรียนเก่ง”

เคยไหมครับ? นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์จนตาแห้ง พลิกซ้ายพลิกขวาดูว่าแจ้งเตือนสีเขียวหรือสีฟ้าจะเด้งขึ้นมาบ้างไหม ทั้งที่เห็นเขาเพิ่งแชร์โพสต์ หรือขึ้นสถานะ Online อยู่หมาดๆ แต่ทำไม... แชตของเราถึงยังเงียบสนิทเหมือนป่าช้า

ในขณะที่คุณกำลังนั่งปั่นงานส่งเดดไลน์อย่างบ้าคลั่ง หรือนั่งประชุมที่ดูเหมือนจะไม่มีวันจบสิ้น มีคนรอบตัวคุณถึง 1 ใน 5 (และอาจพุ่งสูงถึง 1 ใน 4 สำหรับกลุ่มคนอายุต่ำกว่า 35 ปี) ที่กำลังต่อสู้กับความรู้สึก "เหงาจับใจ" ทั้งที่ก็นั่งอยู่ในออฟฟิศที่ดูวุ่นวาย

  ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็น Introvert  นี่ก็ผ่านมาจะ 10 ปีแล้วมั้งครับที่แนวคิดเกี่ยวกับเรื่องIntrovert และ Extrovert ได้แพร่หลายและกระจายไปทั่ว คนส่วนใหญ่เชื่อไปตามนั้น 

บางครั้งการพูดความจริงทั้งหมด ก็อาจทำให้คุณดูเป็นตัวร้ายในสายตาคนอื่นได้เหมือนกัน" เอาเข้าจริงแล้ว ตั้งแต่เด็กเราถูกสอนมาเสมอว่า "ห้ามโกหก" ใครโกหกคือคนไม่ดี เป็นคนคบไม่ได้ แต่ลองนึกภาพตามนะครับ ถ้าเพื่อนสนิทเดินมาถามคุณว่า "แก... ชุดนี้ฉันใส่แล้วดูอ้วนไหม?" ทั้งที่ความจริงคือมันดูไม่จืดเลย แต่เพื่อนกำลังจะขึ้นเวทีสำคัญในอีก 5 นาทีข้างหน้า คุณจะตอบว่าอะไร?