HAMHAMBOOK

ฉากทัศน์แห่งการแลกเปลี่ยน: 10 ปีของคุณ มีค่าเท่าไหร่? ตอนผมอ่านนิทานสั้นเรื่องหนึ่ง มีฉากที่น่าสนใจมาก ชายชื่อ “วิน” ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่ถือกระดาษคำถามใบเดียวกัน   “คุณยินดีขายอายุขัยของคุณหรือไม่? หากยินดี กรุณาระบุจำนวนปี และราคาที่ต้องการ” ลองจินตนาการดูครับ หากวันนี้มีคนมาเคาะประตูบ้านคุณแล้วบอกว่า "ขอซื้อเวลา 10 ปีสุดท้ายของชีวิตคุณ" โดยที่คุณจะได้เงินก้อนมหึมามาใช้ในตอนนี้ทันที คุณจะตอบตกลงไหม?  บางคนอาจจะตอบตกลงอย่างรวดเร็ว เพราะความลำบากในปัจจุบันมันบีบคั้นจนมองไม่เห็นอนาคตบางคน อาจจะลังเลเหมือนวิน เพราะ 10 ปีที่หายไป หมายถึงการไม่ได้เห็นลูกหลานเติบโต หรือการพลาดโอกาสที่จะได้เห็นโลกในวัยเกษียณ และบางคน คือกลุ่มที่ปฏิเสธหัวชนฝา เพราะตระหนักว่า "เงินซื้อเวลาคืนไม่ได้" แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดในนิทานเรื่องนี้ไม่ใช่การขายอายุขัยในตลาดประหลาดนั้นหรอกครับ แต่มันคือการปรากฏตัวของ "ชายชรา" ผู้มาเฉลยความจริงที่น่าตกใจว่า เราทุกคนล้วนเป็นลูกค้าประจำของตลาดแห่งนี้อยู่แล้ว การขายชีวิตในรูปแบบ "มนุษย์เงินเดือน" คำพูดของชายชราที่ว่า "คุณขายอายุ...

  นิยามใหม่ของความสุข: เมื่อหัวใจคนเมืองไม่ได้เต้นตามจังหวะของรถติด ในวันที่เสียงนาฬิกาปลุกแผดก้องตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง วันที่การจราจรบนถนนสาทรหรือสุขุมวิทกลายเป็นภาพจำเจจนเกือบเป็นส่วนหนึ่งของดีเอ็นเอ หลายคนมักตั้งคำถามว่า "คนกรุงเทพฯ มีความสุขจริงๆ หรือ?" หรือเราเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ชื่อว่าเมืองหลวงที่คอยแต่จะหมุนไปตามแรงเหวี่ยงของเศรษฐกิจและการแข่งขัน? แต่ถ้าเราลองหยุดหายใจให้ลึกขึ้นอีกนิด แล้วมองลอดผ่านกลุ่มควันและตึกสูงที่เรียงราย เราจะพบว่า "ความสุขของคนเมืองกรุง" นั้นมีอยู่จริง แต่มันไม่ใช่ความสุขแบบอุดมคติที่ต้องนั่งนิ่งๆ อยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีเสมอไป แต่มันคือความสุขที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกของความเร่งรีบ เป็นความสุขที่ต้อง "หาให้เจอ" และ "ปรุงแต่ง" ขึ้นมาเอง ความสุขในความสะดวกสบาย: โลกที่หมุนรอบตัวเรา 24 ชั่วโมง หากจะพูดถึงข้อดีที่สุดของการเป็นคนเมืองกรุง คงหนีไม่พ้นเรื่องของ "โอกาส" และ "ความสะดวกสบาย" ที่หาจากที่ไหนไม่ได้ ความสุขของคนเมืองบางครั้งอาจมาในรูปแบบของร้านกาแฟเปิดใหม่ที่ปากซอยซึ่งมีเมล...

เสียงกระซิบจากอนาคต และเสียงตะโกนของปัจจุบัน: นิทานแห่งการเดินทางของชีวิต ในนครแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า "นครกาลเวลา" ผู้อยู่อาศัยทุกคนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แต่ละคนจะมี "ผู้พิทักษ์" สองตนคอยติดตามอยู่ข้างกายเสมอตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลกจนถึงวันที่จากไป ชายหนุ่มที่ชื่อว่า "อรุณ" ก็เช่นกัน เขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในวัยสร้างตัวที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ในใจของเขามีผู้พิทักษ์สองตนที่บุคลิกต่างกันสุดขั้ว ตนแรกมีรูปร่างโปร่งแสง สวมชุดสีขาวสะอาดตา แววตามองไกลไปถึงเส้นขอบฟ้าเสมอ อรุณเรียกเขาว่า "ผู้หยั่งรู้ระยะยาว" ตนที่สองมีรูปร่างกำยำ สวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาด มักถือขนมหวานหรือของเล่นชิ้นใหม่ล่าสุดในมือเสมอ อรุณเรียกเขาว่า "เจ้านักรักปัจจุบัน" บทที่ 1: เช้าที่แสนวุ่นวายกับการต่อสู้ที่มองไม่เห็น นาฬิกาปลุกดังขึ้นตอน 6 โมงเช้า อรุณบิดตัวด้วยความเมื่อยล้า "ลุกขึ้นเถอะอรุณ" ผู้หยั่งรู้ระยะยาว กระซิบแผ่วเบา "ถ้าเจ้าลุกตอนนี้ เจ้าจะมีเวลาโยคะเพียง 10 นาที เลือดลมจะหมุนเวียนดี และในอีก 10 ปีข้างหน้า หลังของเจ้าจะไม่ปวดเรื้อรังเหมือนคนวัยเดียวกัน"...

เรื่องสั้น: ในวันที่ "ตัวเลข" เสียงดังกว่า "หัวใจ" ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านกาแฟตอนค่ำ ชัย นั่งจ้องถ้วยลาเต้ที่เย็นชืดมานานกว่าครึ่งชั่วโมง แสงไฟจากหน้าจอมือถือที่เปิดแอปฯ ธนาคารค้างไว้ สะท้อนอยู่ในดวงตาที่ล้าเต็มที

  ฝันหวานที่กลายเป็นฝันค้าง สมัยเรียนจบใหม่ๆ ความฝันสูงสุดของผมคือการได้ทำงานในบริษัทเท่ๆ และมีคอนโดหรือหอพักที่เดินไปทำงานได้ภายใน 5 นาที ผมเคยนั่งคำนวณในใจแบบยิ้มกริ่มว่า "ถ้าเราไม่ต้องเสียเวลาบนถนนวันละ 3 ชั่วโมง เราจะมีเวลาไปยิม มีเวลาทำอาหารคลีน หรือนอนตื่นสายได้จนวินาทีสุดท้าย" เอาเข้าจริงแล้ว... ภาพฝันนั้นมันอยู่กับผมได้ไม่ถึง 3 เดือนครับ! หลังจากย้ายมาอยู่ใกล้ที่ทำงานแบบชนิดที่ว่า "มองลงมาจากหน้าต่างหอพักก็เห็นโต๊ะทำงานตัวเอง" ผมกลับพบความจริงที่เจ็บปวดว่า ความใกล้ไม่ได้แปลว่าความสุขเสมอไป บทความนี้ผมจะขอสวมหมวกของนักเขียน ที่เคยผ่านสมรภูมิ "บ้านใกล้" มาเล่าให้ฟังแบบเจาะลึกว่า ทำไมการอยู่ใกล้ที่ทำงานถึงอาจจะเป็นกับดักที่ทำให้ชีวิตพังได้มากกว่าที่คิด ลองนึกภาพตามนะครับ...

  เจาะลึกความลับทำไมตาแมวเรืองแสงในที่มืด? คุณเคยสะดุ้งตอนเดินไปเข้าห้องน้ำกลางดึกไหม? กลางดึกที่ไฟในบ้านปิดสนิท คุณกำลังเดินสะลึมสะลือไปเข้าห้องน้ำ ทันใดนั้นเอง! มีดวงไฟกลมๆ สองดวงสีเขียววาบโผล่ออกมาจากมุมมืด แวบแรกหลายคนอาจจะขนลุกซู่คิดว่าเจอดีเข้าให้แล้ว แต่พอเพ่งดูดีๆ อ้าว! เจ้า "เหมียว" ตัวแสบนั่นเองที่นั่งจ้องเราอยู่ ปรากฏการณ์ "ตาเรืองแสง" นี้ไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติ แต่มันคือวิศวกรรมทางชีวภาพที่ล้ำสมัยที่สุดอย่างหนึ่งของธรรมชาติเลยทีเดียว วันนี้ผมจะพาคุณไป "เจาะลึก" แบบทุกซอกทุกมุมว่า ทำไมตาแมวถึงทำแบบนั้นได้ และทำไมพวกมันถึงมองเห็นเราในที่มืดได้ชัดแจ๋ว ในขณะที่เราเดินชนขอบโต๊ะจนนิ้วก้อยเท้าแทบแตก!