วิธีการเดินช้าลง ในโลกที่หมุนเร็วกว่าใจ
เราเติบโตมาในโลกที่ยกย่องความเร็วให้เป็นคุณธรรมชั้นเลิศ เราถูกพร่ำบอกให้วิ่งให้ไวเพื่อให้ถึงจุดหมายก่อนคนอื่น ถูกสอนให้ใช้เวลาทุกวินาทีอย่างคุ้มค่าจนกลายเป็นความเร่งรีบที่ฝังรากลึกอยู่ในลมหายใจ หลายครั้งเรากินข้าวเพียงเพื่อให้ความอิ่มมาถึงไวที่สุดเพื่อจะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ
เราอ่านหนังสือเพียงเพื่อให้จบเล่ม หรือแม้แต่การใช้ชีวิตคู่ที่เร่งรีบเพียงเพื่อจะพิสูจน์ให้สังคมเห็นว่าเราไม่ได้ล้มเหลว แต่ในจังหวะที่หัวใจเต้นรัวเพราะความเหนื่อยล้าจากการวิ่งตามเข็มนาฬิกา เราเคยหยุดถามตัวเองบ้างไหมว่า เรากำลังรีบไปที่ไหน และที่ปลายทางนั้นมีอะไรที่คุ้มค่ากับการสูญเสียความสงบในใจไปหรือไม่
การใช้ชีวิตแบบไม่ต้องรีบไปไหน แท้จริงแล้วไม่ได้หมายถึงการปล่อยปละละเลยหน้าที่การงาน หรือการกลายเป็นคนเฉื่อยชาที่ไร้ความรับผิดชอบ แต่มันคือการอนุญาตให้ตัวเองได้มี "ช่องว่าง" (Margin) ระหว่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตบ้าง เหมือนกับการเว้นบรรทัดในบทกวีที่ทำให้ความหมายของคำเด่นชัดขึ้น การเดินช้าลงเพียงเล็กน้อยอาจเริ่มต้นได้จากการสังเกตสิ่งเล็กๆ รอบตัวที่มักจะถูกความเร็วกลบไปจนหมดสิ้น
เช่น กลิ่นหอมของกาแฟที่ลอยกรุ่นขึ้นมาในยามเช้า แทนที่จะรีบดื่มมันเพื่อปลุกให้ตื่นไปสู้กับโลก ลองใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีสัมผัสไออุ่นของแก้ว สังเกตรสสัมผัสที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อมันกระทบกับปลายลิ้น การฝึกอยู่กับปัจจุบันผ่านสิ่งละอันพันละน้อยเหล่านี้ คือจุดเริ่มต้นของการกู้คืนอำนาจเหนือเวลามาไว้ในมือเราเองอีกครั้ง
หากสังเกตให้ดี แนวคิดเรื่องการรักตัวเองหรือการอยู่คนเดียวอย่างสงบ มักเริ่มต้นจากสิ่งเดียวกัน นั่นคือการยอมให้ตัวเองมีช่วงเวลาที่ไม่ต้องรีบไปไหน ซึ่งหัวใจสำคัญของเรื่องเหล่านั้นล้วนตั้งอยู่บนฐานคิดเดียวกัน นั่นคือการกล้าที่จะ "อยู่กับตัวเอง" ในความเงียบโดยไม่ต้องรีบเร่งหาความบันเทิงจากภายนอกมาเติมเต็ม การใช้ชีวิตแบบไม่รีบเร่งช่วยให้เราเห็น "ความงามของฤดูกาล" ในตัวเอง เราจะเลิกเปรียบเทียบความเร็วของคนอื่นกับจังหวะการเดินของตัวเรา
เพราะเรารู้ดีว่าดอกไม้แต่ละชนิดมีเวลาผลิบานที่ไม่พร้อมกัน และการบานช้าก็ไม่ได้หมายความว่าความงดงามนั้นด้อยค่าลงไปกว่าใครเลย ในยุคที่โซเชียลมีเดียคอยกดดันให้เราต้องมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบตลอดเวลา การเดินช้าลงจึงกลายเป็นความกล้าหาญอย่างหนึ่งที่จะยืนหยัดในจังหวะชีวิตที่เป็นของตัวเองจริงๆ
เมื่อเราลดความเร็วลง สมองของเราจะมีพื้นที่ให้กับการตกตะกอนความคิดมากขึ้น ไอเดียสร้างสรรค์ที่เคยถูกเสียงความวุ่นวายกลบมักจะผุดขึ้นมาในตอนที่เรากำลังนั่งนิ่งๆ ริมระเบียงมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนสี หรือในตอนที่เราเดินทอดน่องผ่านสวนสาธารณะโดยไม่ต้องเปิดโทรศัพท์เช็กการแจ้งเตือน รางวัลของการใช้ชีวิตแบบไม่ต้องรีบไปไหนจึงไม่ใช่การไปถึงเส้นชัยก่อนใคร
แต่คือการได้เห็นรายละเอียดระหว่างทางที่งดงามขึ้นอย่างประหลาด เราจะเริ่มได้ยินเสียงความต้องการที่แท้จริงของตัวเองชัดขึ้น มีเวลาใส่ใจกับความรู้สึกของคนรอบข้างได้ลึกซึ้งขึ้น และที่สำคัญที่สุด คือเราจะมีเวลา "รักตัวเอง" ได้อย่างละเมียดละไมกว่าเดิม
สุดท้ายแล้ว ชีวิตอาจไม่ได้มีไว้เพื่อทำทุกอย่างให้สำเร็จเสร็จสิ้นตามที่สังคมกำหนดไว้ แต่ชีวิตมีไว้เพื่อให้เราได้สัมผัสและลิ้มรสสิ่งที่กำลังทำอยู่ ณ วินาทีนี้ต่างหาก ลองลดความเร็วลงอีกนิด หายใจให้ลึกขึ้นอีกหน่อย แล้วคุณจะพบว่าโลกใบเดิมที่คุณเคยเห็นตอนวิ่งแข่งกับเวลานั้น แท้จริงแล้วมันมีความหมายและงดงามกว่าที่คุณเคยจินตนาการไว้มากมายนัก เมื่อคุณยอมให้ตัวเองได้เดินชมมันอย่างช้าๆ ในจังหวะที่หัวใจของคุณและโลกเต้นไปพร้อมกัน
บางทีการใช้ชีวิตที่ดี อาจไม่ใช่การไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด แต่คือการไม่ลืมมองดูระหว่างทางว่าหัวใจของเรายังรู้สึกสงบอยู่หรือไม่
บทความที่คุณอาจชอบ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น